Σωματικά: πονοκέφαλοι, στομαχόπονοι, ναυτία, ταχυκαρδία πριν την αναχώρηση για το σχολείο.

Συναισθηματικά: άγχος, πανικός, κλάμα, επιμονή να παραμείνουν με τους γονείς.

Συμπεριφορικά: έντονη άρνηση φοίτησης, καθυστερήσεις, αποφυγή κοινωνικών/σχολικών δραστηριοτήτων.

Ενδοπροσωπικά: χαμηλή αυτοεκτίμηση, άγχος αποχωρισμού, αγχώδεις διαταραχές

Οικογενειακά: υπερπροστασία, συγκρούσεις στο οικογενειακό περιβάλλον, πρόσφατες απώλειες ή αλλαγές (διαζύγιο, μετακόμιση).

Σχολικά: εκφοβισμός, πίεση απόδοσης, δυσκολίες μάθησης, δυσκολία προσαρμογής στο σχολικό πλαίσιο.

Η σχολική φοβία μπορεί να οδηγήσει σε:

Ακαδημαϊκή υστέρηση λόγω απουσιών.

Κοινωνική απομόνωση.

Εδραίωση αρνητικής στάσης απέναντι στη μάθηση και στο σχολικό περιβάλλον.

Ψυχολογική υποστήριξη: ψυχοθεραπεία (ιδιαίτερα γνωσιακή-συμπεριφορική), με στόχο την αντιμετώπιση των φόβων και την ανάπτυξη δεξιοτήτων αυτορρύθμισης.

Προτάσεις συνεργασίας γονέων–σχολείου: με στόχο τη δημιουργία ενιαίας στρατηγικής ενθάρρυνσης, χωρίς τιμωρητικές πρακτικές.

Σταδιακή έκθεση: προοδευτική επανένταξη στο σχολείο, ξεκινώντας από μικρότερες χρονικές περιόδους.

Εκπαιδευτικές προσαρμογές: τεχνικές για υποστηρικτική στάση από εκπαιδευτικούς, αποφυγή δημόσιας έκθεσης, ενίσχυση θετικών εμπειριών

“ Γίνε ο άνθρωπος που.. θέλεις να είσαι”